كارگردان , نمايشنامه نويس
تاريخ تولد: 1341تهران
تحصيلات: كارشناسي نمايش از دانشكده هنرهاي زيبا دانشگاه ،تهران، 1370كارشناسي ارشد از دانشكده سينما و تئاتر دانشگاه هنر، 1377

برداشتی از فرهنگ اصطلاحات ادبی اثر كاد‌ُن

كلمه‌ای با چند معنا، اما معمولاً به نمایشنامه‌های مردمی و توده‌پسند در سرتاسر اروپا در قرن نوزدهم اطلاق می‌شد كه عناصرشان رفیعانه رنگین‌تر و بزرگ‌تر از خود زندگی بودند ـ دختری خطاكار، مجرمی خونسرد كه عملشان را در قصرهای متروكه، خانه‌های ارواح، و كوههای عجیب و غیرعادی به انجام می‌رسانیدند.

از لینک زیر می توانید آن را دریافت کنید.

http://www.iifut.ir/content-f/pdf/nemayeshnameh.pdf

نمایشنامه تک پرده ای ●

نوشته : ناصح کامگاری

نمایشنامه حاضر نخستین بار به کارگردانی نویسنده در بهمن هفتاد و هفت در جشنواره سراسری فجر(با بازی محمود فتح الهی در نقش سیروس) اجرا شد و در آذر هفتاد و هشت با بازی الهام پاوه نژاد و محمد حاتمی با موسیقی و آواز اصغر وفایی در سالن چهارسوی تئاتر شهر به صحنه رفت. این نمایشنامه در سال هشتاد توسط انتشارات نیلا در مجموعه سی اسفند سال کبیسه به چاپ رسیده است.

شخصيت‌ها:

فرخنده

سیروس

هر دو بیست و هشت تا سی سال سن دارند

 

اشاره: مقدمه: بسم‌الله الرحمن الرحيم ـ‌ ا‌ِذَا السماء‌ُ ان‍ْف‍َط‍َرت‌ْ ـ و اذا ال‍ْكواكب‌َ انت‍َش‍َرت‌ْ ـ و ا‌ِذا الب‍‍ِحار‌ُ ف‍ُج‍ِّر‌َت‌ْ. به نام خداوند بخشنده مهربان. (اي رسول ما ياد كن روز قيامت را) هنگامي كه آسمان شكافته شود و هنگامي كه ستارگان آسمان فرو ريزند و هنگامي كه آب درياها روان گردد. «هنگامه‌اي كه آسمان شكافت!» روزي خلق شد كه اوج غربت و تنهايي‌ام بود و از هر سو بر من مي‌تاختند، دوست و دشمن! اين برگ سبز حاصل يك «آن» است كه در صبحي صادق حالي دست داد و به مقامي رسيدم. بيهوده در پي سنديت تاريخي آن خود را به رنج نيفكنيد! اين واقعه است و تخيل، همين! همة توان من است در عشقي كه به اولاد مولاي عدالتم دارم، نه در شأن او. واقعه‌اي را باز مي‌گويد كه همه مي‌دانيم اما از منظر من. يقين دارم كه او كريم‌تر از آن است كه نپذيرد و تو با چشم دل در او بنگر، نه عقل! وقتي خواستي به صحنه‌اش بكشاني، روح و جسم را تبرك كن و تنها از او مدد بگير و هرگز متن را روايت نكن كه من كرده‌ام و تو مي‌داني كه نمايش عمل است. عمل كن. «رزاس» مي‌گويد: «اي دل من! نمي‌داني كه چه لذتي است در ناليدن! چه روشنايي و سبكي خوب و آسوده‌اي در پي دارد! حتي خدايان مي‌نالند. حتي گرگ صحرا مي‌نالد!» ناله ضعف و عجز مرد نيست. آن ‌چنان كه شير در شبهاي عظيم كوهستان مي‌نالد. آن ‌چنان كه علي در شبهاي پهناور نخلستان مي‌ناليد. اين ناله غربت است، گريستن در زير آوار زندگي كردن! «هنگامه‌اي كه آسمان شكافت!» نالة من است. اما از ساحت تكنيك هر ايراد تو، سكوي پرش من است، پس بزرگي كن و از منش دريغ مدار. فقط به ياد داشته باش كه اثر را به ذات اثر و از منظر كم‍ّي و كيفي بنگري، نه از دريچه خالق آن! اثر را نقد كن، نه خالقش را. از نيك و بد مردم ايام نناليم ايشان همه نيك‌اند و بدي از طرف ماست!